Menig stukje hier op het Lauriekoek hoofdkwartier komt tot stand met behulp van een snoepje. Niets is beter als je vastzit met een stukje dat af moet. Of het nou een hoest bonbon is een pepermuntje, het pakken geeft je een kleine break, voor je het weet rollen de letters weer uit je toetsenbord. Daarom was ik blij toen ik Max’s Organic Mints in de brievenbus vond. Brandstof voor nieuwe blogposts!
Yogi tea heeft nu ook ijsthee. Koude thee in een flesje in de smaken mate lemon, spearmint lemon, orange basil en hibiscus mint. De thee is biologisch, gezoet met een beetje agavesiroop en zonder prik. Ik kocht vier flesjes en probeerde ze uit.
Na het Perfect World ijs dacht ik dat ik even mijn bekomst had van ijsjes. Juist. Dacht ik, want wie kan er nou een ijsje weigeren? Het nieuwste op ijsgebied is dit Abbot Kinney’s Coco Frostick ijsje. Wat ik eigenlijk vooral kan omschrijven als een veganistische magnum. Een met pure chocolade omhuld ijsje met een kokosyoghurt vulling. Dit is geen verrassing, aangezien Abbot Kinney’s eerder al een kokosyoghurt op de markt heeft gebracht.
Net als Loesje van de posters ben ik voor vrijheid van meningsverandering. In het verleden heb ik best vaak nieuwe vleesvervangers uitgeprobeerd. Op dit moment is Vivera bezig met iets wat veel op biefstuk moet lijken en ik zie reacties op Facebook van allemaal mensen die niet kunnen wachten tot ze het kunnen proeven. Zelf ben ik mijn enthousiasme over vleesvervangers een beetje verloren. In deze blogpost onderzoek ik waarom.
Voor mijn blog review ik regelmatig thee, Betjeman & Barton stond al lang op mijn lijstje om uit te proberen. Mijn vreugde was dan ook groot doen ik twee zakjes zomerse thee in de brievenbus kreeg om uit te proberen. Het is warm bij mij thuis, de koelkast maakt al dagen zoveel geluid dat het lijkt alsof hij op gaat stijgen en de oven zet ik liever ook niet meer aan zo warm. Tijd voor ijsthee!
Rijst, heb ik daar ooit een review over geschreven? Volgens mij niet. Toch eet ik het regelmatig. Daar an sich hoef ik geen blogpost aan te wijden. Toch viel mij al een tijdje op dat ze bij vrijwel elke toko stapels Tilda rijst hebben liggen. Daarom was ik benieuwd of ik daar een reden voor kon vinden of dat het gewoon toeval was. In de supermarkten kun je wat kleinere zakken Tilda vinden en kleinere zakjes met kant-en-klare rijst. Ook die heb ik terwijl ik bezig was met deze blogpost uitgeprobeerd.
De zomer komt er weer aan en het is natuurlijk geen zomer zonder ijs, dat spreekt vanzelf. Er komen steeds meer bijzondere ijssoorten bij in de vriezer van de supermarkt. Eiwitrijk ijs bijvoorbeeld, geschikt voor mensen die op een bepaald dieet zijn. Ook aan veganisten wordt natuurlijk gedacht. Er is veganistisch ijs van Ben & Jerry’s, Luna & Larry, Grunschnabel en nu is er ook Perfect World ijs.
Als ik op vakantie ga, heb ik altijd een flinke lijst met dingen die ik wil doen, zien, bezoeken en mee naar huis wil nemen. Toen ik vorig jaar in Londen was, had ik het knagende gevoel dat ik iets van mijn lijstje was vergeten. Dat was best een lang lijstje kan ik je verklappen en zoveel tijd in Londen had ik ook weer niet. En zo kon het zijn dat ik het zout dat ik van plan was mee te nemen niet meenam. Natuurlijk ging dat niet om een willekeurig pak keukenzout, maar om Halen Môn zout, uit Anglesey in Wales.
Laat mij je een niet zo geheim geheim vertellen: er bestaan geen “beste recepten”. Wat mij opvalt is dat heel veel blogs schermen met het feit dat “dit het beste is wat je ooit hebt gegeten” en dat dit echt onbetwistbaar is dat hun pastasaus de “allerbeste ooit is”, want het is een recept van oma en oma is geweldig. Ken je die prachtige clickbait zin “En Wat Er Toen Gebeurde Was Ongelooflijk” nog? Nou, zulke taal bestaat ook bij recepten. Wellicht is het omdat ik voor mijn blog veel online ben maar het valt mij op dat alles het beste is. Het beste recept, de beste eivervanger, de beste chili. Alles is heerlijk, overheerlijk, geweldig.
De zomerse dagen maken mijn interesse in fijne drankjes die je bijvoorbeeld op kun drinken in de zon weer groter. Drankjes als die van Luscombe bijvoorbeeld. Hoewel ik het merk al een tijdje ken, zag ik steeds meer dingen langskomen van dit merk die ik nog niet kende. Rozenlimonade bijvoorbeeld en grapefruit tonic. Tijd voor een proefsessie.
Och nee, ik ben ook iemand met een mening over smaakversterker, vetsin, aromat, E621, msg, monosodiumglutamaat alias Umami. Dit valt zich het beste te omschrijven als hartig, is afgeleid van het Japanse woord voor heerlijk en ook wel de 5 smaak genoemd. Als ik het Google is mijn eerste hit “verstoort het zenuwstelsel ernstig en het zit al lang niet alleen maar in buitenlands voedsel” Opmerkelijk genoeg plegen mensen die bang zijn voor umami opmerkelijk vaak plagiaat. Ik vind dezelfde tekst 16 keer terug.
Laatste reacties