Als food blogger zwerf ik graag door de krochten van het internet. Als iemand op een internet forum als Reddit zegt dat hij zijn smerige aangebrande Le Creuset, je weet wel zo’n geëmailleerde gietijzeren pan, schoon heeft gekregen door die een nacht in ovenreiniger te laten weken dan is mijn interesse gewekt. Vooral omdat ik zelf een behoorlijk smerige Le Creuset op het fornuis had staan.
Dit is No Bee Honee. De naamt zegt het al, een veganistische honing. Ideaal voor veganisten, die geen dierlijke producten eten en dus ook geen honing. Hier komt geen bij aan te pas, het product is gemaakt van tapioca, appelsapconcentraat en citroensap en is bedoeld om zoveel mogelijk op echte honing te lijken. Ik probeerde het uit.
Laatst vond ik ineens dit pakje van Oot granola op mijn deurmat. Ik heb al eens eerder een doosje granola van ze gekregen, alleen kwam het er toen om en of andere reden niet van om hier aandacht aan te besteden, al heb ik de granola destijds wel verwerkt in dit recept. Hoog tijd voor een herkansing. Ik kreeg twee variantentoegestuurd: limited edition pumpkin spice en limited edition keto granola.
Midnight Chicken is een bijzonder kookboek. Het is in ieder geval het eerste kookboek wat ik ben tegengekomen wat gaat over mentale gezondheid en eten. Een kookboek wat op een hele eerlijke manier gaat over problemen, liefde en hoop. Het laat volgens mij zien wat voor kracht eten heeft. En dan bedoel ik niet op een enge “genees jezelf met voedsel” manier, maar gewoon dat het koken of misschien zelfs alleen maar eten van een eenvoudige goede maaltijd een heel heilzaam effect kan hebben.
Vorige week was ik op de Biobeurs waar ik op de stand van Eco Warehouse de Stand-up Stasher zag. De Stasher kende ik al maar deze met bodem kende ik nog niet. Vergeef me mijn lichte obsessie met dingen waar dingen in bewaard kunnen worden, maar sinds ik een poging doe om minder afval te veroorzaken vind ik ze nog belangrijker. Een Stasher met een bodem lijkt mij dus bijzonder handig.
Afgelopen week ontdekte ik Yugen Kombucha op de Biobeurs in Zwolle. Als het kombucha aankomt, heb ik al flink wat verschillende merken geproefd en gerecenseerd. Als ik een merk tegenkom dat ik nog niet ken, dan kan ik dat eigenlijk niet weigeren. Yugen Kombucha had ik tot voor kort nog niet gehad, maar toen ik een proefglaasje van De appel-mint kombucha kreeg was ik gelijk overtuigd. Lekker!
Vegan Vibes is de eerste boekreview van het jaar 2020 op Lauriekoek.nl. Het valt ook precies op het juiste moment, met veganuary en alle goede voornemens rond eten. Vegan Vibes gaat namelijk over veganistisch eten. Hoe pak je dat het beste aan? Hoe zat het ook alweer met B12? Met eiwitten? Ik merk in mijn omgeving dat veel mensen op zoek zijn naar antwoorden op deze vragen. Het internet biedt helaas ook niet altijd betrouwbare informatie. Tijd dus voor een boek als Vegan Vibes.
Nu ik in Amsterdam woon moest het er toch een keer van komen: een overzicht van mijn favoriete chocolade adresjes! In dit lijstje gaat alles om chocolade en wat er mee te maken heeft. Ja, Amsterdam heeft zoveel keus op het gebied van chocolade, dat ik er een apart lijstje van kan maken! Dat doe ik dan ook graag. Aan alle chocoladeliefhebbers: hier kun je je hart ophalen.
,
Afgelopen zaterdag meldde ik me ‘s ochtends op een bedrijventerrein in Amsterdam West. Daar bevindt zich namelijk de kombuchabrouwerij van Yaya Kombucha. Oprichters Tom en Charlotte brouwen daar met een klein team sinds afgelopen jaar al hun kombucha’s en ze geven er sinds kort ook rondleidingen. Met thuis kombuchabrouwen heb ik ervaring, maar hoe kombucha op grote schaal gemaakt wordt, daar was ik wel nieuwsgierig naar.
Rustichella d’Abruzzo de merknaam van deze pasta klinkt al als een gedicht. Als foodblogger houd ik altijd mijn oren en ogen open. Dus als iemand begint over het ultieme pastamerk dan onthoud ik de merk naam en dan moet ik dat uit proberen. Ook als dat even zoeken is.
Toegegeven, ik ben nog steeds niet het toonbeeld van een zero waste levende persoon. Zo nu en dan prop ik maar weer wat plastic verpakkingen in de plasticcontainer in de hoop dat ze nog iets kunnen worden in een volgend leven. Toch doe ik ook mijn best om de dingen die ik echt kan vermijden niet hoef aan te nemen. Dat heeft soms wat voeten in de aarde maar het lukt steeds beter.
Laatste reacties