Laatst vond ik ineens dit pakje van Oot granola op mijn deurmat. Ik heb al eens eerder een doosje granola van ze gekregen, alleen kwam het er toen om en of andere reden niet van om hier aandacht aan te besteden, al heb ik de granola destijds wel verwerkt in dit recept. Hoog tijd voor een herkansing. Ik kreeg twee variantentoegestuurd: limited edition pumpkin spice en limited edition keto granola.
Rustichella d’Abruzzo de merknaam van deze pasta klinkt al als een gedicht. Als foodblogger houd ik altijd mijn oren en ogen open. Dus als iemand begint over het ultieme pastamerk dan onthoud ik de merk naam en dan moet ik dat uit proberen. Ook als dat even zoeken is.
Ik kreeg twee potjes pastasaus opgestuurd van Pianta. Pianta is saus met groenten en plantaardige worst of gehakt. Nou is een behoorlijke tijd geleden dat ik voor het laatst kant-en-klare pastasaus kocht, maar mijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand. Ik besloot dus om de saus te proberen. Hoe zou het smaken?
Toen ik naar Amsterdam verhuisde nam ik bewust mijn fermentatiepotten niet mee. Mijn huis hier is kleiner en ik dacht dat ik de geur van gefermenteerde waren zo ongeveer naast mijn bed niet echt tof zou vinden. Ja ik houd van gefermenteerde waren, maar er zijn grenzen. Ik wilde dus een potje kopen en in Amsterdam hoef je dan niet ver te zoeken. Bij Tjin’s toko, vlakbij de Albert Cuyp vond ik Oh Na Mi Kimchi.
Ik weet niet waar het aan ligt: sta ik zelf meer open voor de Japanse keuken of krijgt die meer aandacht? Toen ik op de Biobeurs voor de kast met Japanse producten stond zag ik allemaal dingen die ik niet kende maar die ik graag uit wilde proberen.
Het wil nog niet zo enorm vlotten met het koken met zeewier. Het enige waar de meeste mensen vooralsnog zeewier van kennen is de nori van sushi. Het merk Clearspring is daar slim op in gesprongen. Ze hebben nu een snack op zeewierbasis: seaveg crispies. Vierkante zeewier velletjes die verdacht veel aan nori doen denken in verschillende smaken. Ik probeerde ze uit.
Ik maakte afgelopen weekend Soep met Soephoofd. Soephoofd is geen strippersonage met een hoofd vol soep, maar een slimme serie zakjes om overal soep, sap of veggielettes van te maken. Zo kun je met alle groenten die je nog hebt liggen en die je steeds zieliger aan beginnen te kijken iets maken. Zo eet je de groenten op in plaats van ze weg te gooien, want we gooien nog steeds veel te veel eten weg met z’n allen.
Nu ik na lang speuren de Belazu rozenharissa heb gevonden leek het mij tijd voor een review. Wat is het precies en is het de zoektocht eigenlijk wel waard?
Het zal vast geen geheim zijn dat ik van de Indiaanse keuken houd. Veel gerechten maak ik compleet zelf, maar voor currypasta of chutney koop ik wel eens een potje of zakje. Sommige mensen zullen het ongetwijfeld vals spelen vinden, of vinden dat ik nu geen echte “culi” meer ben maar daar haal ik mijn schouders over op. Nu viel het mij laatst op dat er een nieuw merk bij is gekomen. Geeta’s.
BOON heeft iets nieuws. BOON Bapao’s. Nou ken ik al bapao’s met bonenvulling namelijk die van de toko met rode-bonenspijs erin. Soms in de vorm van konijntjes. Dat zijn zoete bapao’s en dit zijn hartige dus daar houdt de vergelijking wel op. BOON kun je trouwens nog kennen van deze blogpost waarin ik hun bonen uitprobeerde. Goed wat vind ik van de BOON bapao’s?
Rijst, heb ik daar ooit een review over geschreven? Volgens mij niet. Toch eet ik het regelmatig. Daar an sich hoef ik geen blogpost aan te wijden. Toch viel mij al een tijdje op dat ze bij vrijwel elke toko stapels Tilda rijst hebben liggen. Daarom was ik benieuwd of ik daar een reden voor kon vinden of dat het gewoon toeval was. In de supermarkten kun je wat kleinere zakken Tilda vinden en kleinere zakjes met kant-en-klare rijst. Ook die heb ik terwijl ik bezig was met deze blogpost uitgeprobeerd.
Laatste reacties