Roze bunker maakt hele fijne siropen ik schreef er al eerder over. Nu hebben ze een aantal nieuwe smaken die ik zou omschrijven als zeer geschikt voor in de koffie, of je haverlatte frappuccino ijskoffie of chocolademelk. Ik probeerde ze uit!
In eerste instantie moest ik even een twee keer kijken naar dit kookboek of eigenlijk bakboek. Een tijdje geleden (bijna 10 jaar om precies te zijn) recenseerde ik namelijk een kookboek want simpelweg Zuurdesem heette. In opmaak lijkt het boek heel erg op dat boek. Vandaar dat ik mezelf even vertwijfeld afvroeg of het misschien een heruitgave was, maar dat is niet zo. Zuurdesem hartig & zoet is echt een nieuw boek.
Soms dan kom je een kookboek tegen met een onderwerp, waarvan je denkt dat je hier vast al eens iets over hebt geschreven. Als dat niet zo blijkt te zijn, ben ik daar verbaasd over. Zoals de vlaai. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat ik er hier nooit eerder iets over heb geschreven heb. Gelukkig kan ik het een beetje goedmaken met de recensie van De vlaaienbakker die, hoe kan het ook anders, helemaal gewijd is aan de vlaai.
Het wordt een mooie nazomer, tijd voor wat Italiaanse flair hier op Lauriekoek. Ik besloot een lijstje te maken van alle Italiaanse kookboeken die hier de afgelopen jaren voorbij zijn gekomen die de moeite waard zijn, plus nog wat titels waar ik – ook zonder recensie – graag nog de aandacht op wil vestigen. Ciao.
The salad project is een kookboek dat ik hier eerder al deelde in mijn lijstje met saladekookboeken. Toen tipte ik het nog in het Engels, maar nu is het er ook in het Nederlands. De titel hebben ze Engels gelaten, wat ik een goed besluit vind, want het blijkt toch vaak lastiger goed te vertalen dan je in eerste instantie geneigd bent te denken.
Je kent ze wel van die pannen met zo’n patroon in de anti-aanbaklaag. Ik zie ze al een tijdje voorbij komen en mensen vroeg mij ook naar mijn mening. Ik was hier zelf ook wel benieuwd naar, dus afgelopen tijd kookte ik in de Greenpan Apex hybride en deel hier in deze blogpost mijn bevindingen.
JapanEasy kitchen is het nieuwe kookboek uit de JapanEasy serie – ik denk dat ik het intussen wel een serie mag noemen- van Tim Anderson. In JapanEasy kitchen staan dit keer ingrediënten uit Japan centraal. Tofu, miso en sojasaus, ze hebben allemaal hun eigen hoofdstuk.
The Jollof Club is de naam van het pop-up concept waarmee chef Nicolas Aquaa mee rondtoerde en waar iedereen kon genieten van zijn jollof rice. Van zijn oma in Nigeria en zijn moeder in Friesland leerde Nicolas de basis en nu zet hij jollof en de rest van de West-Afrikaanse keuken naar zijn hand. In september opent er een restaurant onder dezelfde naam in Amsterdam en recent verscheen er ook dit kookboek met dezelfde titel.
Toen ik op Instagram mijn enthousiasme deelde over een recept van Hetty Lui McKinnon, kreeg ik een bericht van Pjotr. Hij vroeg zich af waarom niet alle kookboeken ingedeeld zijn op groente, want dat is toch veel handiger? Daarom vandaag een lijstje van vegetarische kookboeken ingedeeld op ingrediënt, ja dat ingrediënt is meestal groente.
Oh Ma Mi ken je misschien al van hun kimchi. Het is de ongepasteuriseerde kimchi die ik graag koop als ik het zelf niet heb gemaakt, maar wel wil eten. Nu hebben ze iets nieuws of eigenlijk meerdere nieuwe dingen: een Koreaanse sauzenlijn, waaronder en aantal op basis van hun welbekende kimchi. Hoogtijd voor en uitgebreide smaaktest.
Je zou zeggen dat over Italië zo ongeveer elk kookboek al lang geschreven is. Alleen de klassieker de Zilveren lepel is zo’n enorme unit dat daar zo ongeveer ieder recept wel in staat toch? Toch is er altijd wel een kookboek waarvan ik denk: ja goede invalhoek! Die hadden we nog niet! Italian streetfood bijvoorbeeld, wat gaat over wat Italianen op straat eten en je daar de recepten bij geeft. Een heel goed idee.
Laatste reacties